Պաշտոնական էլ. փոստ

(միայն www.e-citizen.am համակարգով ծանուցումների համար)

Տպել

Համայնքներ

Համայնքի մասին

 

ՀԱՄԱՅՆՔՆԵՐ ԲԱԺԻՆԸ ՄՇԱԿՄԱՆ ՓՈՒԼՈՒՄ Է

Ալավերդի (Վարչական կենտրոնը ք.Ալավերդի)

Մակերես` 295,134կմ2

Բնակչություն` 24935

 

Աքորի       Ծաղկաշատ       Կաճաճկուտ       Հաղպատ        Ջիլիզա

Ալավերդի համայնքը բազմաբնակավայր համայնք է:
Ալավերդի համայնքի կազմում ընդգրկված բնակավայրերն են` քաղաք Ալավերդին և Աքորի, Կաճաճկուտ, Հաղպատ, Ծաղկաշատ, Ջիլիզա գյուղերը: Համայնքի կենտրոնն է հանդիսանում Ալավերդի քաղաքը: Համայնքի բնակավայրերում զբաղվում են գյուղատնտեսությամբ, անասնապահությամբ, մեղվաբուծությամբ: Համայնքի բնակավայրերը շրջապատված են անտառներով: Անտառները հարուստ են պտղատու և դեկորատիվ ծառատեսակներով, հատապտուղներով, բժշկության մեջ օգտագործվող դեղաբույսերով: Ալավերդի համայնքի բնակավայրերում կան վանական համալիրներ, եկեղեցիներև բազմաթիվ խաչքարեր:
Ալավերդի համայնքը բարենպաստ պայմաններ ունի զբոսաշրջության զարգացման համար և իր աշխարհագրական տեղադիրքով ու պատմամշակութային հարուստ արժեքներով միշտ էլ գրավել է բոլորի ուշադրությունը:Համայնքը ջապատված է բնապատմական հարուստ միջավայրով։ Այստեղ կարելի է տեսնել ինչպես անտառապատ սարեր և ձորեր, այնպես էլ գետեր և լեռնային լճակներ։ Բնությունը հարուստ է վայրի մրգերով և հատապտուղներով։ Քաղաքին մոտ են գտնվում ՅՈւՆԵՍԿՕ–ի ցուցակում ընդգրկված 10-րդդարիՀաղպատիև966 թվականիՍանահինիվանքայինհամալիրները, 7–րդ դարի Սանահինի կամուրջը:

Ալավերդի համայնքի բնակավայրերի վարչական տարածքի, առկա և մշտական բնակչության, տնային տնտեսությունների ցուցանիշները՝ 01.01.2016թ. դրությամբ:

Հ/հ Բնակավայրի անվանումը Վարչական տարածքը /հա/ Բնակչության թվաքանակը/մարդ/ Առկա տնային տնտեսությունների թվաքանակը Մշտական տնային տնտեսությունների թվաքանակը
1 Ալավերդի 6795.82 20466 6350 9117
2 Աքորի 5394 2801 825 850
3 Կաճաճկուտ 4332.85 353 105 130
4 Հաղպատ 5745.6 926 209 222
5 Ծաղկաշատ 2764 274 75 75
6 Ջիլիզա 4481.13 115 65 75
Ընդամենը 29513.4 24935 7629 10469

Ստորև ներկայացվում է համառոտ տեղեկատվություն համայնքի կազմում ընգրկված բնակավայրերի մասին:


ՔԱՂԱՔ ԱԼԱՎԵՐԴԻ
Ալավերդին ՀՀ միջին մեծության քաղաքային համայնք է, գտնվում է հանրապետության հյուսիսային մասում, վարչականորեն մտնում է Լոռու մարզի մեջ, մարզկենտրոն Վանաձորից հեռավորությունը 44 կմ է, Երևանից`մոտ 167 կմ: Ալավերդի համայնքը տնտեսաաշխարհագրական բարենպաստ դիրք ունի: Սահմանակից է Վրաստանի Հանրապետությանը (հեռավորությունը սահմանից՝ 43 կմ), ինչը կարևոր առավելություն է՝ ցանկացած արտադրանք հարևան հանրապետություն արտահանելու համար: Համայնքի միջով է անցնում հանրապետության երկաթուղային հաղորդակցության գլխավոր երակը՝ Թբիլիսի–Երևան երկաթգիծը, հանրապետության արտահանման և ներկրման ավտոտրանսպորտային գլխավոր՝ Թբիլիսի-Ալավերդի-Երևան մայրուղին, ինչպես նաև՝ Հայաստանի ամենաջրառատ անդրսահմանային Դեբեդ գետը: Ալավերդու երկաթուղային երկու կայարաններից մեկում՝ «Ալավերդի» կայարանում, կան բեռնաթափման և բեռնաբարձման համար անհրաժեշտ բոլոր պայմանները:
Ալավերդի համայնքի մակերեսը 47.99 քառ. կմ է, տարածվում է Դեբեդ գետի երկու ափերին:Կտրտված ու բարդ ռելիեֆի պատճառով քաղաքի թաղամասերն իրարից բավականին հեռու են: Ռելիեֆին բնորոշ են տարբեր մակարդակի բարձրություններ (750-1400 մ), խիստ մեծ թեքություններ (մինչև 350): Համայնքն ունի բարեխառն ու մեղմ կլիմա` պայմանավորված մակերևույթի համեմատաբար ոչ մեծ բարձրությամբ: Ամենաբարձրջերմաստիճանըդիտվումէհուլիսամսին` +30°C, +35 °C, ամենացածրը` հունվար, փետրվարամիսներին` - 17-18 °C: Տեղումներիքանակը 800 մմէ:
Բնակչության թիվը, ըստ Ազգային վիճակագրական ծառայության (ԱՎԾ)՝ 2011-ին անցկացված մարդահամարի տվյալների, 20 180 է, որից 9554 (47,3%) տղամարդ և 10 626 (52,7%) կին: Ըստ ԱՎԾ-ի տվյալների՝ նույն թվականին համայնքի փաստացի բնակվողների թիվը եղել է 13 324 (66,02%): 2016թ-ին համայնքում հաշվառված է 20052 մարդ, որից փաստացի բնակիչների թիվը 13863 է:
Դեռևս 1960-ականներին համայնքին հարակից 3 գյուղեր՝ Ակները, Սանահինը և Մադանը, համայնքների խոշորացման արդյունքում վարչականորեն մտել են Ալավերդու տարածքի մեջ:
Ալավերդի համայնքի վարչական տարածքը կազմում է 6795.82 հա, որից՝ գյուղատնտեսական նշանակության հողեր՝ 3130.32 հա, բնակավայրի հողեր՝ 588.17 հա, արդյունաբերության, ընդերքօգտագործման և այլ արտադրական օբյեկտների հողեր՝93.72 հա, էներգետիկայի, կապի, տրանսպորտի և կոմունալ ենթակառուցվածքների հողեր՝ 40.88 հա, հատուկ պահպանվող տարածքների հողեր՝ 23.9 հա, հատուկ նշանակության հողեր - անտառային հողեր՝ 2862.92 հա, ջրային հողեր՝ 55.91 հա:
Համայնքային սեփականության հողերը կազմում են ընդամենը 2305.26 հա, որից գյուղատնտեսական նշանակության հողեր՝ 1952.67 հա, այդ թվում վարելահող՝ 28.33 հա, խոտհարք՝ 165. 76 հա, արոտ՝ 1161.11 հա, այլ հողատեսքեր՝ 597.47 հա, բնակավայրի հողեր՝ 327.83 հա, արդյունաբերության, ընդերքօգտագործման և այլ արտադրական օբյեկտների հողեր՝ 10.89 հա, էներգետիկայի, կապի, տրանսպորտի և կոմունալ ենթակառուցվածքների օբյեկտների հողեր՝ 1.38 հա, հատուկ պահպանվող տարածքների հողեր՝ 12.25 հա, ջրային հողեր՝ 0.24 հա:
Ալավերդին Հայաստանի հնագույն բնակավայրերից է, աչքի է ընկնում պատմական և ճարտարապետական հուշարձանների առատությամբ:
Ալավերդին եղել է բազմաճյուղ տնտեսություն ունեցող արդյունաբերակա քաղաք, տնտեսության մեջ առանցքային դեր է խաղացել պղնձի արտադրութունը:
Պղնձաձուլական գործարանի կենսագրության առավել փառահեղ էջերն անցյալ դարի 70-80-ական թվականներն էին, երբ տարեկան արտադրվում էր մինչև 55 հազար տոննա զտված պղինձ: Թեև այդ տարիներին գործարանն աշխատում էր միութենական հսկա տնտեսության համակարգում, սակայն արդյունաբերական համալիրի հզորացումն ու արդյունաբերական ծավալների ավելացումն ուղեկցվեցին Ալավերդու և տարածաշրջանի տնտեսության պայմանների զգալի բարելավմամբ, մշակութային կյանքի ակտիվացմամբ:
1997թ. վերականգնվեց գործարանի երբեմնի արտադրության հզորությունների մի մասը: Ալավերդու Գործարանում այսօր աշխատանքով ապահովված է շուրջ 600 մարդ, «Թեղուտ» ՓԲԸ-ում աշխատում է շուրջ 950 մարդ, «Վալլեքս խմբի ընկերություններում աշխատողների ընդհանուր թիվը հասնում է մոտ 3000-ի:
Լավ ավանդույթներ է ունեցել նաև քաղաքի թեթև արդունաբերությունը: Կարի արտադրական միավորումում և Տեքստիլ ֆաբրիկայում աշխատանքով ապահովված էր 3000 կին: Հիմնականում լուծված էր կանանց աշխատատեղերի հարցը: Անցյալ դարի 80-ական թվականների վերջում ստեղծված սոցիալ տնտեսական դժվարությունների և երկարատև շրջափակումների պատճառով Կարի արտադրական միավորումը և Տեքստիլ ֆաբրիկան դադարեցրին իրենց գործունեությունը, հետագայում սեփականաշնորհվեցին և մինչև օրս չեն աշխատում: Նույն բախտին արժանացան նաև«Անուշ» կոնդեսատորների, Լամպերի, Պանրի արտադրության, Գարեջրի գործարանները:
Նկատի ունենալով, որ քաղաքի առջև ծառացած թիվ 1 հիմնախնդիրը գործազրկությունն է, և ցանկանալով ստեղծել նոր աշխատատեղեր՝ տեղական իշխանությունը հետևողական աշխատանք է տանում, որը կնպաստի եղած արտադրական կարողությունների վերագործարկմանը, ինչպես նաև փոքր և միջին հզորության նոր ձեռնարկությունների ստեղծմանը:

ԳՅՈՒՂ ԱՔՈՐԻ
Աքորի գյուղը գտնվում է Ալավերդի քաղաքի հարավ արևմուտքում:Մայրաքաղաքից հեռավորությունը 180 կմ է, մարզկենտրոնից՝ 50 կմ, Ալավերդի քաղաքից՝ 5 կմ:
Գյուղն ունի 649 առանձնատուն և 37 ժամանակավոր կացարաններ, ունի 2801 բնակիչ:
Նախկինում ունեցել է Ագորի, Ախորի, Ախուրի, Ակոռի, Աքոռի անվանումները: Տեղադրված է Ալավերդի-Վանաձոր ավտոմայրուղու վրա: Անվան ծագումնաբանությունը ոմանք կապում են «ախոռ» բառի հետ, ենթադրելով, որ այստեղ եղել է իջեւանատուն եւ «մսուր» (ախոռ) ձիերի համար:
Գյուղը գտնվում է Լալվար լեռան հարավ-արեւելյան ստորոտին, սարավանդում` ծովի մակարդակից 1050-1100մ բարձրության վրա: Կլիման բարեխառն լեռնային է, տևական, ցուրտ ձմեռներով: Ամեն տարի հաստատվում է կայուն ձնածածկույթ: Ամառները տաք են, համեմատաբար խոնավ: Տարեկան թափվում են 600-700մմ մթնոլորտային տեղումներ: Ագրոկլիմայական տեսակետից ընկած է մասնակի ոռոգման գոտում:
Նախկինում գյուղը պատկանել է կոմս Լոռիս Մելիքովներին (Լոռվա մելիքներին):Գյուղի հարավ-արեւելքում գտնվում է ս. Գևորգ եկեղեցին: Ունի նաև Բդավոր եկեղեցին, մատուռ:
Գյուղի բնակիչների նախնիների մի մասը տեղափոխվել է Թբիլիսիի եւ Ստեփանավանի շրջաններից:
Գյուղի վարչական տարածքը 5394 հա է, այդ թվում` վարելահողերը 222.0 հա, որը կազմում է վարչական տարածքի մոտավորապես 4.1%-ը, խոտհարքները 191.0 հա, որը կազմում է վարչական տարածքի 3.5%-ը, անտառները 1145.97հա, որը կազմում է վարչական տարածքի 21.24%-ը, որի անտառային պաշարները վերջին 10 տարիների ընթացքում կրճատվել է 30%-ով, կապված էներգետիկ ճգնաժամի պատճառով իրականացվող անօրինական ծառահատումների հետ:
Արոտավայրերը 3356.0 հա, որը կազմում է վարչական տարածքի գրեթե 62.2%-ը:
Բնակավայրերը 140.72 հա, որը կազմում է վարչական տարածքի 2.6%-ը:
Օդային տարածքն անընդհատ ենթարկվում է աղտոտման, որի արդյունքում համայնքում պակասում է մանր եղջերավոր անասունների քանակը, վերացման եզրին են մեղվաընտանիքները և չորացել են տնամերձ հողամասերի պտղատու ծառերը:
Գյուղն ունի 850 տնտեսություն:
Գյուղը հիմնականում զբաղվում է անասնապահությամբ և հողագործությամբ:
Գյուղի տարածքում մշակվում է հացահատիկ, եգիպտացորեն, կարտոֆիլ և մշակաբույսեր: Այգիները հիմնականում մշակվում են տնամերձ հողամասերում, և այն կազմում է տնամերձ հողամասերի գրեթե 50%ը:
Աքորի գյուղն ունի 2 միջնակարգ դպրոց, գրադարան, ծննդատուն, բուժկետ, մանկապարտեզ, կապի հանգույց:

ԳՅՈՒՂ ԿԱՃԱՃԿՈՒՏ
Գյուղն ավելի հին է, քան ենթադրվում է, որի վկայությունն են գյուղի տարածքում գտնվող «Սեդվու Սբ. Նշան» եկեղեցին, որը կառուցվել է 12-13-րդ դարում և նույն տարածքի գերեզմանատունը:
Գյուղը գտնվում է Լալվար սարի հարավային լանջին՝ Ալավերդի քաղաքից 12 կմ, իսկ մարզկենտրոնից՝ 67 կմ հեռավորության վրա: Գյուղը սահմանակից է Վրաստանին: Բնակչության թիվն ըստ գրանցումների կազմում է 353 մարդ: Գյուղը գտնվում է ծովի մակերևույթից 1300-1500մմ բարձրության վրա:
Գյուղի վարչական տարածքը կազմում է 4332.85 հա, որից վարելահողեր՝ 119.07 հա, խոտհարք՝ 87.98 հա, տնամերձ հողամասեր՝ 40.85 հա, արոտավայր՝ 937.45 հա, անտառային՝ 343.89 հա:
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ: Հողագործությամբ և այգեգործությամբ զբաղվում են տնամերձ հողամասերում, կաթի վերամշակումն իրականացվում է տներում: Գյուղն ունի խմելու ջրի ջրագիծ, որն ապահովում է միայն բնակչության 60 տոկոսի կարիքները: Մնացած 40 տոկոսն օգտվում է բնական աղբյուրներից: Ոռոգման ցանց գոյություն չունի սողանքավտանգ տարածքի պատճառով: Չկա գազամատակարարման համակարգ:
Գյուղի բնակելի տարածքը ամբողջությամբ գտնվում է սողանքների լեզվակների վրա, այդ է պատճառը, որ գյուղում կան բազմաթիվ վթարային տներ:
Հասարակական տրանսպորտ գյուղում չի գործում /պատճառը՝ շահութաբեր չէ/՝ կապված ճանապարհների հողածածկ լինելու հետ: Ալավերդու հետ կապն իրականացվում է մասնավոր տաքսի մեքենաների միջոցով:
Կաճաճկուտ գյուղն ունի կոսմետիկ նորոգման կարիք ունեցող ակումբի շենք, հիմնանորոգված և բուժսպասարկման անհրաժեշտ սարքավորումներով հագեցած բուժկետ, հիմնական դպրոց 1 մասնաշենքով, սակայն չկա նախնական կրթական հաստատություն:


ԳՅՈՒՂ ՀԱՂՊԱՏ
ՀաղպատգյուղըգտնվումէՀայաստանիհյուսիս-արևելյանտարածքում` Լոռվամարզում:
ԳյուղիանունըեղելէՀաղբատ, հետագայումընդհանրականէդարձելՀաղպատձևը: ՀաղբատանունըկազմվածէՀաղբևատարմատներից: Հաղբնշանակումէորոգայթ, թակարդ, իսկատ` ատելբառիբառարմատնէ: Ստացվումէ` ատումեմորոգայթը, ծուղակը, թակարդը: ԱյսանունըվանքինտվելենԲյուզանդիայիՌոմանոսկայսրիցհալածվածկրոնավորները:
Հաղպատըորպեսբնակավայրթվագրվումէմոտավորապեսմ.թ.ա. 8-7-րդդարերից:
ՄիջնադարումՀաղպատըանվանվելէնաևմայրաքաղաք, բայցոչթեմարդաշատկամքաղաքականտեսակետից, այլորպեսհոգևորմեծկենտրոն: Վանքնունեցելէ 500 հոգևորական: 1820-28 թթ.ԵփրեմկաթողիկոսիօրոքՄայրԱթոռըԷջմիածնիցտեղափոխվելէՀաղպատ:
Հաղպատնաշխարհինհայտնիէիրպատմաճարտարապետականկառույցներով` Հաղպատավանքով, որըեզակիկառույցէևգրանցվածէՅՈՒՆԵՍԿՕ-իցուցակիմեջ: Հաղպատավանքըհիմնադրվելէ 976 թ. ԲագրատունյացԱշոտողորմածիկնոջ` Խոսրովանուշթագուհումիջոցներով:
Հաղպատըծովիմակերևույթիցբարձրէ 950-1050մետր: Կլիմանմիապաղաղէ, ամռանըշոգչէ, իսկձմռանը` առանցսառնամանիքի, օդնուջուրնէլշատառողջարարեն:
Արևմտյանկողմիցգյուղըերիզվածէանդնդախորձորերով, իսկարևելյանկողմիցշրջափակվածէՍուրբլիսևՏերունականսարերով, որոնքբերդենհանդիսացելասպատակողներիհամար:
Հաղպատըբազմաթիվանգամէենթարկվելարհավիրքների, բազմաթիվանգամամայացելէ, դատարկվել, բայցնորիցէբնակեցվել, վերականգնվել:
ՆերկայիսհաղպատցիներինախնիներըԱրցախիԽաչենգավառիցեն:
ՀաղպատգյուղըգտնվումէԼոռումարզկենտրոնից 60 կմհեռավորությանվրա: Գյուղիտարածքովէանցնումպետականմայրուղին, որիհետհամայնքըկապվածէ5 կմ երկարությամբ ճանապարհով:
Վերջին տարիներին գյուղում մեծ առաջընթաց է նկատվում. լուսավորվել են գյուղի փողոցները, կատարվել է գյուղի ամբողջական գազաֆիկացում, կատարվում է կանոնավոր աղբահանություն, ասֆալտապատվել են գյուղի ներքին փողոցները:
Գյուղում գործում է վերանորոգված համայնքային կենտրոն, որտեղ գտնվում են վարչական ղեկավարի նստավայրը, մշակույթի տունը, փոստային բաժանմունքը և բուժկետը:
Վերջին տարիներին գյուղում լայն թափ է ստացել հյուրանոցային գործունեությունը:
Յուրաքանչյուր տարի Հաղպատ են այցելում հազարավոր զբոսաշրջիկներ, որոնց մեծ մասը օթևան են գտնում գյուղի հյուրատներում և հյուրանոցներում:


ԳՅՈՒՂ ԾԱՂԿԱՇԱՏ
Ծաղկաշատ համայնքը գտնվում է ծովի մակերևույթից 1500մ բարձրության վրա, չորս կողմից շրջափակված է գեղատեսիլ անտառներով և սարերով: Գտնվում է Ալավերդի քաղաքից 12կմ հարավ-արևելք Գուգարաց լեռնաշղթայի արևմտյան լանջերին: Մարզկենտրոնից հեռավորությունը կազմում է 64կմ:
Որպես գյուղ Ծաղկաշատն ունի հին պատմական արմատներ. ստույգ տվայլներ չեն արձանագրվել, սակայն 1927թվականից պաշտոնապես այն անվանվել է Խաչի դուռ անվամբ, անվանումն առաջացել է գյուղի հարավ-արևմտյան կողմում, ոչ մեծ բլրի վրա հայտնաբերված 9-10-րդ դարերում կառուցված մատուռ՝ իր խաչով, այդտեղից գյուղն անվանակոչվել է Խաչի Դուռ: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո գյուղը վերանվանվել է Ծաղկաշատ անունով, ընդգրկելով նաև հարակից տարածքները՝ Ջարդ, Գեղատեղ, Կախմախուտ փոքր բնակավայրերը: Ծաղկաշատ անունն առաջացել է բազմաթիվ և բազմերանգ ծաղիկների բազմազանությունից:
Գյուղում կա 9-10-րդ դարերում կառուցված մատուռ, 70-ականներին կառուցված 2-րդ համաշխարհային պատերազմում զոհված մարտիկների հիշատակին նվիրված հուշարձան-կոթող, կան խաչքարեր և կացարանների մնացորդներ, միջնադարյան գերեզմանոցներ և այլն:
Գյուղի վարչական տարածքը կազմում է 2764 հա, որից վարելահողեր՝ 85 հա, խոտհարք՝ 232 հա, տնամերձ հողամասեր՝ 52 հա, արոտավայր և քարքարոտ՝ 384 հա, սեփականաշնորհված՝ 238 հա, մեկ հողաբաժին՝ 1.45 հա:
Բնակչությունը կազմում է 274 մարդ:
Խմելու ջուրը տեղից է: Կլիման մեղմ է, տեղումները՝ բավարար:
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ, որի համար համեմատաբար բարենպաստ պայմաններ կան: Հողագործությամբ և այգեգործությամբ զբաղվում են տնամերձ հողամասերում:
Գյուղն ունի 8-ամյա դպրոց, հիմնանորոգման կարիք ունեցող մշակույթի տուն, մեկ ամբուլատոր շենք, որը պատկանում է Ալավերդու բժշկական կենտրոնին:

 

ԳՅՈՒՂ ՋԻԼԻԶԱ
Ջիլիզա գյուղը գտնվում է Վրաստանի Հանրապետության սահմանի մոտ, մայրաքաղաքից 200 կմ, մարզկենտրոնից 80 կմ, հայկական ամենամոտ բնակավայրից` Ալավերդուց, 30 կմ հեռավորության վրա:
Ջիլիզայի (բառ. բացատրություն` սիզախոտով հարուստ վայր, ժող. բաց.` շատ հեռու) գյուղը հիմնադրվել է 1910թ., Հայկի որդի Խոռի կառուցած Խորակերտ կամ Խոռակերտ գյուղաքաղաքի տեղում, որից պահապանվել է միայն համանուն եկեղեցին (XIIդ) և բազմաթիվ այլ հուշարձաններ, գերեզմանոցներ և ավերված բնակատեղիներ: Պահպանվել է նաեւ Չախալաբերդ (պատմույթան մեջ` Բազաբերդ կամ Բազկերտ) ամրոցի մի մասը (IX-X):
Գյուղը գտնվում է ծովի մակերեւույթից 1250 մ բարձրության վրա` Լալվարի ստորոտում:
Գյուղի կլիման ձմռանը դաժան է, անանցանելի է դառնում գյուղի միակ լեռնային ճանապարհը, և գյուղն ամիսներով կտրվում է արտաքին աշխարհից:
Ամառը հաճախակի չորային է, որի պատճառով ջիլիզցին նորմալ բերք չի ստանում:
Հողերն անջրդի են, հաճախակի երաշտ է լինում: Հիմնականում զբաղվում են եգիպտացորենի, կարտոֆիլի մշակությամբ, որը կախված է բնության քմահաճույքից: Բնակլիմայական պայմանները դժվարացնում են նաև անասնապահության աշխատանքները:
Գյուղի վարչական տարածքը կազմում է 4481.13 հա, որից վարելահողեր՝ 66.69 հա, խոտհարք՝ 46.18 հա, տնամերձ հողամասեր՝ 27.78 հա, արոտավայր՝ 77.24 հա, անտառային՝ 4193.98 հա, ջրային՝ 14.87 հա, փողոցներ՝ 3.0 հա, գերեզմանատուն՝ 00.615 հա, բնակավայրերի՝ 41.835 հա, հատուկ պահպանվող՝ 8.94 հա:
Բնակչությունը կազմում է 115 մարդ: Զբաղվում են անասնապահությամբ և հողագործությամբ: Գյուղում 100 տոկոս խմելու ջրով ապահովելու համար անհրաժեշտ է ջրի պաշարների ավելացում, ջրատարի ու ներքին ցանցի վերանորոգում: Չկա գազամատակարարման համակարգ և ամենամոտ գազատարը գտնվում է գյուղից 15 կմ հեռավորության վրա:
Հասարակական տրանսպորտ գյուղում չի գործում /պատճառը՝ շահութաբեր չէ/՝ կապված ճանապարհների հողածածկ լինելու հետ: Ալավերդու հետ կապն իրականացվում է մասնավոր տաքսի մեքենաների միջոցով:
Գյուղում գործում է առաջնային անհրաժեշտ պարագաներով մեկ բուժկետ, որը չունի շտապ օգնության մեքենա: Գյուղի միջնակարգ դպրոցը, ակումբը, գրադարանը և բուժկետը տեղակայված են մեկ՝ նախկին գյուղապետարանի շենքում և կոսմետիկ վերանորոգման կարիք ունի:

← Վերադառնալ ցուցակին

Բաժանորդագրում նորություններին

Տեխնիկական դիտողություններն կարող եք ուղարկել կայքի վեբ-մաստերի էլեկտրոնային փոստին: Կայքը պատրաստված է Helix ընկերության կողմից:
Վերջին թարմացումը՝ 2018-04-20 15:10:12